سازگاری های قلبی عروقی کودکان با فعالیت های ورزشی
الگوها و اندازه نسبی پاسخ های قلبی- عروقی به فعالیت ورزشی دینامیک تداومی ، فزاینده و نیز به انقباض های ایزومتریک بین کودکان و بزرگسالان شبیه است. این موضوع نشان می دهد که تعیین کننده های سازگاری های گردش خون با افزایش فعالیت عضلانی تحت تأثیر بالیدگی زیستی قرار نمی گیرد. شواهد در بزرگسالان و کودکان، متوجه عوامل محیطی به ویژه اتساع شریانی و عملکرد پمپاژ عضلانی شده اند، درست مثل تعیین کننده های کنترل که سبب می شوند تا پاسخ های گردش خون به نیازمندی های سوخت وساز فعالیت ورزشی دینامیک افزایش یابند. افزایش در حجم ضربه ای مسئول هماهنگی برون ده قلبی با اندازۀ بدنی است، اما تغییرات در هزینه سوخت و ساز استراحتی نسبت به اندازۀ بدن به دلیل تفاوتها در تواتر قلبی است. انقباض های میوکارد، اساساً مستقل از سن و بالیدگی است. برداشت اکسیژن میوکارد نسبت به وزن قلب در شرایط استراحتی در سال های کودکی ثابت باقی می ماند. با وجود این، به نظر می رسد VO₂هنگام فعالیت ورزشی بیشینه متناسب با رشد کودک افزایش می یابد که دلیل آن افزایش در فشار سیستولی اوج است. دلیل این روندها معلوم نشده است. مطالعات در مورد ژنتیکی بودن اندازۀ قلب نشان داده اند، عوامل ژنتیکی تأثیر اندکی بر بطن چپ دارند. این داده ها با داده هایی که نشان می دهند VO2maxدر کودکان دست کم تا حدودی وراثتی بوده و اینکه با ابعاد پر شدگی استراحتی بطن چپ رابطه دارد، همخوانی ندارد. موضوع دیگری که مطرح است: در سطح معین ازO2 برداشتی برون ده قلبی در کودکان کمتر از بزرگسالان است( در بزرگسالان 14 و در کودکان 11 لیتر در دقیقه است). جریان خون موجود در سرخرگهای آئورتی و ریوی با قطر عروق ارتباط دارد تا سطح مقطع آنها و همچنین در کودکان در حال رشد رگ، همسو با افزایش حجم قلب، افزایش می یابد. موضوع دوم،کودکان و بزرگسالان با O2برداشتی مطلق مشابهی ورزش نمی کنند. در VO2 معین کودکان به دلیل قلب کوچکترشان نسبت به بزرگسالان حجم ضربه ای کمتری دارند.